Münkesif
@Munkesiff
•
Ağlamadan
dillerim dolaşmadan
yumruğum çözülmeden gecenin karşısında
şafaktan utanmayıp utandırmadan aşkı
üzerime yüreğimden başka muska takmadan
konuşmak istiyorum
•
Öğrenci
Lisans
6 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
Kitabı severek okuyan okur da onu alır, hayatına dahil eder. Gerçek edebiyat okuru saklar esirger sevdiği kitabı.
Münkesif
Aşındırasıya okuyarak esirger*
Reklam
İnsanın geçmişinden kaçabilmesi için, kendinden kaçabilmesi gerekiyor.
Münkesif
"Bize ağır gelen kendimizdir. Yolda, okulda, işte, başkaları ile birlikte taşıdığımız kendimiz" diyor 
Cahit Zarifoğlu Yaşamak adlı kitabında.
Cahit Zarifoğlu Yaşamak adlı kitabında.
Bir kadını bir kadında severiz; oysa ilk sevdiğimiz kadında her şeyi severiz.
Münkesif
Daha doğru çevrilse sanırım ortaya daha derin bir anlam çıkar.
İhtiyaçları değişir insanın, fakat sevgisi ve sevgisinin ihtiyaçlarının karşılandığını görme arzusu değişmez.
Münkesif
Sevgi, belki de hayata anlam katan ve hayatı yaşanmaya değer kılan yegane şeydir. İnsanın özüdür. Fakat bu çağda birçok şey gibi sevgi de değer kaybına uğrayarak sadece mevcudata ve görünüme indirgendi. Nedensizce sevgiye hiç rastlayamaz olduk. Bizi biz olduğumuz için, ağacı ağaç olduğu için, yağmuru yağmur olduğu için sevene, bir neden/fayda gözetmeksizin sevmeye rastlayamaz olduk. Hasbilikten önce hesabilik gözetilir oldu. Bundan da öte sevmek, sevdiğini göstermek çok bayağı ve kötü görünümler kazandı.
Sevmek, kıskanmak oldu, zarar vermek oldu, ya benimsin ya kara toprağın oldu, sahip olmak oldu. Sevmek dalındaki gülü koparmak oldu. Sevmek bir tek sevmek olamadı.
Bu 'kötü görünümler'den en kötüsü de sevginin sahip olmak sanılması. 
İbrahim Tenekeci'den mülhem; karşındaki insan senin değildir, seninledir halbuki.
Her ne olursa olsun insan yaşayamıyor sevgi olmadan, sevmeden,
Çünkü sevgi üzerine, muhabbet üzerine yaratılmış.
Çünkü Allah, kendi sonsuz muhabbetinden vermiş insana.
Cahit Zarifoğlu'nun da dediği gibi:
"İnsan sevmeli:
Bazen bir insanı,
Yahut bir ağacı,
Ya da kanadı kırık bir kuşu..
Zaten sevmezse insan,
İnsan mı olur?"
Sevelim efendim fakat yormadan...
Sevelim fakat bazı sevgileri doğru yere, kişiye saklayarak...
(Yazdıklarım bu alıntıyla ne derece ilgili ve hiç okunacak mı bilmiyorum fakat sevgiye dair penceremden gözükenleri yazmayı, bir nevi içimi dökmeyi istedim. Okuyanlara can-ı gönülden teşekkürlerimi sunarım.)
İbrahim Tenekeci'den mülhem; karşındaki insan senin değildir, seninledir halbuki.
Her ne olursa olsun insan yaşayamıyor sevgi olmadan, sevmeden,
Çünkü sevgi üzerine, muhabbet üzerine yaratılmış.
Çünkü Allah, kendi sonsuz muhabbetinden vermiş insana.
Cahit Zarifoğlu'nun da dediği gibi:
"İnsan sevmeli:
Bazen bir insanı,
Yahut bir ağacı,
Ya da kanadı kırık bir kuşu..
Zaten sevmezse insan,
İnsan mı olur?"
Sevelim efendim fakat yormadan...
Sevelim fakat bazı sevgileri doğru yere, kişiye saklayarak...
(Yazdıklarım bu alıntıyla ne derece ilgili ve hiç okunacak mı bilmiyorum fakat sevgiye dair penceremden gözükenleri yazmayı, bir nevi içimi dökmeyi istedim. Okuyanlara can-ı gönülden teşekkürlerimi sunarım.)Başka nasıl olabilir ki? Keder varlığınızda ne kadar derin bir oyuk açarsa, taşıyabileceğimiz sevinç o kadar fazla olur.
Münkesif
Savaş ve Barış'ında şöyle der 
Lev Tolstoy: "Herkesten çok güldü. Belli ki acı çekiyor."
Hepimiz böyle değil miyiz aslında? Hayattan hoşnutsuzluğumuzu ve içimizden kopan parçaları çok iyi gizlemez miyiz?
Hüzünlüyüzdür, bırakıp gitmek istiyoruzdur ve bir yanımız hep matemdir fakat bu yanımızı gizlemeyi iyi beceririz, hatta bu en iyi yaptığımız şeydir şu hayatta.
Bu matemlerin de hüzünlerin de çoğu hak edilmemiştir oysa ki...
Lev Tolstoy: "Herkesten çok güldü. Belli ki acı çekiyor."
Hepimiz böyle değil miyiz aslında? Hayattan hoşnutsuzluğumuzu ve içimizden kopan parçaları çok iyi gizlemez miyiz?
Hüzünlüyüzdür, bırakıp gitmek istiyoruzdur ve bir yanımız hep matemdir fakat bu yanımızı gizlemeyi iyi beceririz, hatta bu en iyi yaptığımız şeydir şu hayatta.
Bu matemlerin de hüzünlerin de çoğu hak edilmemiştir oysa ki...