Rana Fe.
@Musidora
29 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
Sadece bir kez, tek bir kez haykırmak istiyorum. Pencerelerin ötesindeki karanlığa doğru koşmak istiyorum. Öyle yapsam bu yumru dışarı fırlar mı acaba? Olur mu, böyle olması mümkün mü?
Kimse bana yardım edemez.
Kimse hayatımı kurtaramaz.
Kimse tekrar nefes almamı sağlayamaz.
Ansızın bu dünyada hiç yaşamamış olduğu hissine kapılması onu şaşırtmıştı. Bu doğruydu. Hiç hayatını yaşamamıştı. Hatırlayabildiği çocukluk döneminden beri yaptığı tek şey sadece sabretmekti. İyi bir insan olduğuna inanmış ve inandığı gibi kimseye bir zararı da olmamıştı. Hep dürüsttü, kendi çapında başarılı olmuştu ve bir süre böyle devam edecekti. Ancak bu, anlaşılamaz bir durumdu. Çürüyen barakalar ve büyüyen otların önünde o, hiç yaşamamış küçük bir çocuktan ibaretti.
Istırap dolu hakikat, sanki çok uzun zaman önce hazırlanmış gibi, yalnızca bu ânı bekliyormuş gibi önünde duruyordu.
Tüm bunlar anlamsız.
Artık dayanacak gücüm yok.
Daha devam edemem.
Devam etmek istemiyorum.
Tekrar evdeki eşyalara göz gezdirdi. Ona ait değillerdi.
Yaşadığı hayatın ona ait olmaması gibi.
Eller de, ayaklar da, dişler ve uzun bir dil de, hatta bakışlar bile, ne olursa olsun öldürüp zarar verebilecek birer silah değil mi?
Her şey bana yabancı geliyor. Sanki bir şeylerin arka tarafına geçmişim gibi. Kulpu olmayan bir kapının ardındaymışım gibi. Hayır, belki de baştan beri burada olan bir şeyi yeni fark etmiştim. Karanlık. Her şey karanlık içinde silinmiş halde.