Kelimelerin koynunda uyurum bazen…
Mühendis aklımla inşa ederim yapıları, ama ruhum hep bir dizeye yaslanır.
Kitaplar benim sessiz yoldaşlarım; her sayfa yeni bir ömür, her cümle başka bir evren.
Ben senin iş yerinin önünde iki tur gittim geldim de içeri girecek güç bırakmadın. Tıkadın gidişinle tüm hislerimi. Ne babamın iyileşme sevincini paylaştırdın ne de işe giriş neşemi
Şimdi yeni bir evim var ama ne düzenim ve huzurum.
Gidişin soğuk hava da üzerinden düşen yorgan gibi hissettirdi soğuktan alamadım yerden. Oysa bir baksan kışım yaza dönecek ne sende o YÜREK var ne de bende o enerji
Saygılar...