Kelimelerin koynunda uyurum bazen…
Mühendis aklımla inşa ederim yapıları, ama ruhum hep bir dizeye yaslanır.
Kitaplar benim sessiz yoldaşlarım; her sayfa yeni bir ömür, her cümle başka bir evren.
Ahşap bir masanın üstünü temizlerken elinize kıymık batar. Küçücüktür. Aslında çok önemsenecek bir şey değildir. Minicik bir şeydir, ama çok canınızı acıtır. Oradaki küçücük bir kılçık tırnağınızın altına doğru girer. Aslında çok küçücük bir şeydir ama çok canınızı acıtır.
Kim bir şairi kırsa
Şair gider uzun bir dizeyi kırar mesela
Bilirim kim dokunsa şiire
Eline bir kıymık saplanacak
Bilirim kırılmış dizeleri tamir edemez zaman
Yorgunum oysa
Durmadan kendime bir tunç uyak aramaktan
“İnsan bazen yalnız kalır…
Ve o yalnızlıkta en çok sesi eksik olur sevdiğinin.
Ne telefon çalar, ne bir mesaj gelir.
Ama o yine de gelir…
bir rüya gibi.”