Profesör

Belki de mesele sevmek değil, fazla sevmeyi kader sanmaktır… İnsan az sevince değil, çok bağlanınca kırılır.
Her bitiş, içten içe saklı bir başlangıçtır… gece kapanırken, umut sessizce yeniden doğar.
Bazı çiçekler solmamak için değil, hatırlanmak için yaşar… ve en güçlü sevgi, zamanın bile dokunamadığı yerde saklanır.
Gece aynı gece… ama insanın içi bazen başka bir zamana bakar. “neden”ler durur geride, kalp sadece susmayı öğrenir.
İnsan dediğin, sahip olduklarıyla değil; taşıdığı incelikle görünür. Kalp varsa değer vardır, gerisi sadece gölgedir…