İtiraf etmek gerekir ki bu dünyada fiziksel ve ahlaksal açıdan biraz fazla yakınmış olabiliriz.
“Sizi bütün kalbimle seviyorum.” dedi Cunegonde, “fakat ruhum görüp geçirdiklerimden dolayı hala dehşet içinde.”
“Her şey güzel olacak,” dedi Candide, “bu yeni dünyanın denizi bile Avrupamızdaki denizlerden çok daha iyi. Su çok sakin ve daha düzenli rüzgarlar var. Kesinlikle bu yeni dünya, olabilecek evrendekinin en iyisi.”
“Tanrı bahşetsin!” diye cevap verdi Cunegonde, “Ancak kendi dünyamda öylesine bahtsızım ki kalbimi neredeyse bütün umutlara kapattım.”
1759 yılında yazıldığı ve Voltaire’in de Aydınlanma Çağı filozofu oluşu göz önüne alındığında dönemin sosyal, siyasi ve eğitim açısından eleştirel bakışın yansıtıldığı bir eserdir. Eser aynı zamanda Voltaire’den izler de taşımaktadır. Onun gerçekleştirdiği karakter sembolizasyonları Gerçek’i ararken takındığı tutum ile benzerlik göstermektedir. Yazar aynı zamanda eserin sonlarına doğru Fransa İhtilali’nin öne sürdüğü milliyetçilik akımı ile ifade edilebilecek bir tablo da oluşturarak sürecin temellerini açığa çıkarmak istemiştir.