Çocuktum, senden hikayeler dinleyemedim hiç
Büyüdüm şimdi
Şiirler yazıyorum yokluğuna
Sen hep kırk yaşındasın
Ben hep eksik, hep hep aksak
Hep garip,hep yurtsuz
Sen benim olmayan yurdumun baba...
Yoksun baba ,kokun da yok
Kokunu bilmeyi de istemiştim kıldığım her namazda
Kokun seni bana hatırlatsın istemiştim hep
Unutkan değilim ama hatırlamıyorum bir türlü
Peki sen benim kokumu biliyor musun baba?
Ben yokluğun kokuyorum her havada
Ben de bilirdim rüyamda seni görmeyi istemeyi
Ama ben seni görsemde tanımam ki
Sen beni tanıyor musun oradan baba
Ben ki seni yüzünden değil yokluğundan tanıyorum
Taşlarda da yoktu adın
Adın ki her söylendiğinde çocukluğum kanar durmadan
Adın ki en hüzünlü besmelemdir
Adın ki şuramda taşıdığım bir yara
Adın ki mezar başında harflerine el süremediğim
İşte bu şiir tüm taşsız mezarlara baba
Mezarsız ölülere
Bu şiir sana
Bir de kaderdaş tüm çocuklara ...