Kimi bizim gibi yiyeceğe açtır, kimi sevgiye, merhamete açtır, kimi de işte makama, mevkiye açtır… Dünya açların ihtiraslarına göre şekillenir Esav. Aç insan her şeyi yapar. Çalar çırpar, ne adalet gözetir ne liyakat.
Yeret
Çünkü geçmiş zaman böyledir. Yaşlanmaz. Hiç ölmez. Katıdır. Akmaz ve kıpırdamaz. Orada mevsim hep aynıdır. İnsanlar aynıdır. Her şey bırakıldığı gibidir. Ve durmadan aklınıza gelir. Çünkü orada soluk alan, yaşayan, onu unutmamanız için sürekli bize kendisini hatırlatan eski kendimiz yaşar.
Ve geride bıraktıklarımız.
Gerçek mutluluk, yavaş yavaş, azar azar gelir ve bu bizim hayata bakış açımızla, çevremizle, çevremizdekilere karşı davranışımızla doğrudan doğruya ilgili ve orantılıdır. Mutluluk birbirini tamamlayan ufak tefek şeylerin birikmesinden doğuyor.
İkisi başbaşa verip konuşmak, uzun uzun dertleşmek fırsatını hiç bulmadılar… İş üstüne iş biniyordu… Zaman akıp gitti… Bir daha da birbirlerini hiç göremez oldular…