Düşüncelerimi yazmak beni her zaman rahatlatmıştır.
Kafamın içi gereksiz bilgilerle dolu, kendimi meşgul hissetmediğim zaman rahatsız oluyorum.Son zamanlarda övgü almaya başladım ve bu durum çok saçma geliyor.
Ben zeki birisi değilim ancak insanların bakışlarının bu yönde olmasına hayret ediyorum.
Okumayı seviyorum keza öğrenmeyide
Sormayı ve sorgulamayı seviyorum
Kendimi hep yetersiz görürdüm ancak iki kelamı bir araya getiremeyen insanların olduğunu gördüğümde egom bu durumdan tatmin oldu gerçekteyse üzüldüm biraz.
Sorunlar üzerinde biraz fazla düşündüğüm, fikirlerimi bu sorunlara yöneltip çözmeye çalıştığım için ayrıcalıklı olmak(sevilmek,sayılmak)beni rahatsız etti.Sıradan bir insanım.Nesnel bir şekilde baktığımda mantığıma uymuyor.
Aklımda dönüp duran sevme sevilme hegemonyasından kurtulmak için algımı sarsmam gerekiyor.Anlamak için inandırılmış olan beynimi kandırmam.Ancak bu hiçte basit değil.Alışılmışın dışına çıkıldığında boşlukla karşılaşıyor insan ve bu boşluk huzursuzluk yaratıyor.Nasıl çıkacağımı veyahut çıkarılacağımı korkuyla bekliyor gibiyim.Çıkarılmak bunu düşünüyorum ancak bir kurtarıcının olmadığının apaçık bilincindeyim.Bilinmezlik son derece rahatsızlık veriyor.Hareket etmeliyim ama isteksizlik buna mani oluyor.İsteksizliğimin özünde korkularım mı var bilemiyorum.Kurtulmak için farklı ilgi alanlarına yönelip,araştırma yapıp belkide hayatımda hiç kullanmayacağım bilgileri öğrenme isteğim herseyin özünde olan bu olgu mu emin değilim.Adım atmak istiyorum ancak düşüncelerim adım atmamın bana zarar vereceğini söylüyor.Tecrübelerim ve deneyimlerim uzaklaşmamı söylüyor.Kendimi kendime açıklamaya çalışmak şu anda biraz ironik gelmeye başladı düşüncelerimi yazamadığımı fark ettim açıklama yapmak zorunda değilim.Ama açıklama yapıyorum.
Delilik gibi ama