Tasavvuf anlayışında insanın yüzü Allah'ın nurunu yansıtır. Hatta Divan edebiyatında sevgilinin yüzündeki ben bile küfür sayılır. Küfür Arapça 'küfr' kökünden gelir. Küfr ise "örtmek, inkar etmek, inanmamak" anlamına gelir. Kâfir de aynı kökten gelir. Bundan dolayıdır ki sevgilin yüzündeki ben Allah nuruna bir kara lekedir. Sakal da aynı şekilde Allah'ın nurunu kapattığına inanıldığından küfür sayılır ama Attar'ın burada demek istediği Allah yolunda olan kişinin sakalıyla uğraşacak zamanı yoktur çünkü onun tek uğraşı Allah'tır. Kul Allah'la vardır, onunla yok olacaktır.
Bir şeyhin yanında pis bir köpek vardı; şeyh o köpekten hiç çekinmez, dokunmasın diye eteğini toplamazdı.
Birisi, " Ey temiz ve ulu kişi," dedi, "neden bu köpekten çekinmiyorsun?"
Şeyh dedi ki: "Bu köpeğin dışı pis, halbuki benim içimdeki pislik görünmüyor.
Onun dışında bulunup görünen pislik, bu yoksulun içindedir ve gizlidir.
İçim köpeğin dışı gibi pis olduktan sonra, niçin ondan kaçayım? O da benimle eş!"