Çiçeklerin sesini duyan bir tek ben miyim?
Uykusuzluk emrine uyan bir tek ben miyim?
Ey dumanlı dağlarım, ey kurak ovalarım!
Her lahza kısrak gibi mutluluk kovalarım.
Oysa kâfi bir ayın göz'me uzanan şavkı,
Çiçek sesi mehtapla oluverir bir şarkı.
Günden güne sinsice kayboluyor hasletim,
Hüznümü azat eden dolunaya hasretim...
Artık işlev göremeyecek kadar delik deşik hale gelene dek birkaç on yıl boyunca yan katı maddeleri içinden zorla geçirip duran karmakarışık borulardan ibaret olacağıma müzik olmayı yeğlerdim.