An ne.
Nefesim kesildi, gözlerim dolmuştu. “Aman Tanrım! Anne
dedi!”
Lovvell onu ikna etmeye çalışarak, “Şimdi de baba de,” dedi
ğinde Freddie gülümsedi ve tekrar, “An... ne,” dedi.
“Baba de.”
Kızı ona sırıtarak baktı.
“Hah! Anne kazandı. Favori olan anne,” diyerek ona sataştım.
“Sorun değil, küçük sevgilim.” Lovvell kızının başım öperken gözlerini benden ayırmadı. Yüzündeki saf sevgiyi görebiliyordum. “Benim de favorim annen.”
Yalan söylemiştim.
Şimdiye kadarki en sevdiğim anımız, bu andı.
“Seninle olduğu için mutluyum.”
Boğazımın düğümlenmesinden, gözlerimin dolmasından
hoşlanmamıştım. Sözleri kanima inmiş bir yumruk gibiydi ve
asla böyle bir şey söylemesini beklemiyordum.
Boğazımı temizledim, dudaklarımı ıslattım.
“Ben de seninle olduğu için mutluyum, Hollis.”