Ne gücüm ne de isteğimin olduğu o noktada
görebiliyorum Sadece yarımlığımı. Sadece orada görülebilir.
Her şey yarımdır.
Ya da daha kötüsü hiçbir şeyin yarısı değilim ve kendimi bir yarıma mı yerleştirmeye çalışıyorum?
Tren penceresinde dayanmış yüzüm yarımı unutmaya Hazır.
Kendime tekrarlayıp duruyorum "Aslında Bunlar olmuyor."
Diye ama tren camının soğuğu bile bile beni gerçeğe yaklaştırıyor.
Yanağımın dokunduğu bir tren camı, bana ait olması gereken her Hayat duygusunun Her yarım kalmış parçasını gözlerime sürüyor.
Her şeyde unutulmuş bir şeye ima var gerçekten unutuluşları Başka unutuşlarla değiş Tokuş etmeyi yaşam saydığımız bu noktada Herkes bir unutuluşun devamı değil de nedir?