Esra
@Negezz
30 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
"Hayat," dedim kendime, "Anlamsız bir kötülükten ibaret, bu kesin. Ancak bugüne kadar yaşadım ve hala da yaşıyorum, bütün insanlık da bundan önce yaşadı ve bugün de yaşamaya devam ediyor. Bu nasıl oluyor? İnsanlık niçin var oldu, var olmamak mümkünken..."
Hakikati görmek ama yaşamdan bir şey çıkmayacağını önceden bile bile, gene de hayata sarılmak...
Çünkü yeryüzünde yapılan bütün o işler bana çok büyük bir acı veriyordu. Çünkü her iş boştu ve ruha sıkıntı veriyordu.
"Bugün yaptıklarımın ve yarın yapacaklarımın sonucunca ne olacak? Hayatımın tamamının sonucunda ne olacak?" Farklı bir yoldan söyleyecek olursak soru şöyleydi: "Niçin yaşayayım, niçin herhangi bir şeye karşı bir istek duyayım, niçin herhangi bir şey yapayım?" Soru şu şekilde de ifade edilebilir: "Hayatımın beni bekleyen, kaçınılmaz olan ölümün yok etmeyeceği bir anlamı var mı?"
Çıkışı olmayan bir ormanda yaşayan birisi gibi olsaydım, hayatımı sürdürmeye devam edebilirdim. Ama ben ormanda yolunu kaybeden ve yolunu kaybettiği için de dehşete kapılan ve yolunu bulmak umuduyla oraya buraya koşuşturan birisi gibiydim; attığı her adımda kafasının daha da karıştığının farkında olan, ama elinden oradan oraya koşuşturmaktan başka bir şey de gelmeyen birisi gibi.