Dilek
@NevrotikBulut
Antakya
9 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ne zaman öleceğimizi bilmediğimiz için, hayat hiç bitmeyecekmiş gibi gelir… Aslında çok az şey tekrar eder; çocukluğunuzun bir öğleden sonrasını, hayatınızı onsuz düşünemediğiniz bir anı… belki dört, beş kez daha anımsayabilirsiniz. Ama yine de her şey sonsuzmuş gibi gelir.
“Çölde çay”
Kelimelerim rüzgârda savruldu,
Sen duymadın, ben sustum.
Her cümlem bir çiçekti,
Gölgedeydi, sen ışığa bakıyordun.
Anlaman gerekmedi;
Hissetmek bazen kelimelerden ağırdır.
İyi idare edemiyorum.
Bazen kendimden nefret ettiğim, bazen aklımı kaybediyor gibi hissettiğim anlar oluyor.
Kimsenin görmediği tenhalarda kendimi toparladığımı sanıyorum.
Yaralarımı sessizce sarıp,
sanki hiç dağılmamışım gibi başımı kaldırıyorum
ve yine yürümeye devam ediyorum. Belki de durmadan yürümek iyileşmektir…
İnsan bazen kendi hayatında misafir gibi.
Hiçbir yere ait olamıyor, ömürlük sürgün yemiş gibi. Bazen sadece bilmek istiyor insan. O kadar basit ama o kadar zor…
Evimi, şehrimi, kitaplarımı 6 Şubat’ta kaybettim. Okumak, tutunma biçimimdi; sonra elimden kaydı gitti. O zamandan beri bir daha okuyamadım. 2025 Aralık ayında, yeniden kendime döner miyim diye bu platforma geldim. Döndüm. Kelimeler yavaş yavaş geri geldi. Tabi burda Yaşar Kemal’in payını göz ardı etmek olmaz. Dilerim bu yıl, hedeflere yaklaştığımızdan çok iyileştiğimiz bir yıl olur.