Sahiden iyi mi geceler, karanlığın koynunda saklanan bunca yalnızlık varken? Gece, hüzünlü bir şarkının
fısıltısıyla başlar. Yıldızların ışığında bir
umut ararız ama sessizlik her yanı
sardığında içimizin derinliklerinde yankılanan kederle yüzleşiriz.
Gözlerimizi kapattığımızda, içimize dolan soğuk rüzgârlar geçmişten hatıralar taşır, unuttuğumuzu sandığımız kırık hayaller ve yarım kalmış cümleler tekrar canlanır. Belki de geceler, karanlığın ardına gizlenmiş
birer kaçış; belki de en derin sırlarımızı
kendimizden bile sakladığımız o
sonsuz bilinmezliğin kapısıdır.