İçimden, göğsümü parçalamak ve beynimi dağıtmak geliyor; insanların, birbirleri için ne kadar az anlamları var. Ah! Sevgi, sevinç, yakınlık ve coşku kendi içimden gelmiyorsa, bir başkası da bunları veremeyecektir bana; soğuk ve güçsüz bir halde karşımda duran birini, ben de mutlulukla dolup taşan yüreğimle mutlu edemem.
Sustuğum şeyler var,Hiç konuşmadıklarım...
İçimde kaybolduğum şehirler,Ve içimde kaybolup giden insanlar...
Eskisi kadar kafama takmasam da bazı şeyleri,Bazen yine de içimin almadığı haksızlıklar var...
Hak ettiklerimle vazgeçtiklerimi ayırdığım günden bu yana,Solumu sevdiklerime, yolumu ise; Allah'a bıraktım...
O ki; varacağım yeri de benden daha iyi biliyor.
Ve biliyorum ki;
Sabreden kullarına, en hayırlısından veriyor.
Cahit Sıtkı Tarancı