Varoluş sancıları her zamam ilgimi çekmiştir. Bu nedenle merakla okumaya başladım eseri fakat ilk perdede hayal kırıklığına uğradım diyebilirim. İkinci perdede bir anda değişmedi tabi her şey, ancak sonlarına doğru anladım eserin asıl felsefesini. Beklentilerimizi, bekleyişlerimizi, hayal kırıklıklarımızı, çaresizliğimizi... Ve Godot'un hiçbir zaman gelmeyeceğini.