Kübra Yiğit

Kübra Yiğit
@Nobodyy
"Yalnızlığı yenebilmek için, komple bir insan olma sorumluluğunu üstlenmemiz gerekir. Hepsinden önemlisi de, kendimizi tarif ederken, bunu o tarife başka bir insanın adını katmadan yapabilmeliyiz."
Sayfa 151·Kitabı okudu
Alıntı
Hangi tür kitapları seviyorsun? 🔎 Polisiye 💕 Romantik 🚀 Bilim Kurgu 🏰 Fantastik 📖 Klasik 🧠 Kişisel Gelişim 🏛️ Tarih 😱 Gerilim
"Kimse bize, yalnız kalmak istemenin de normal bir şey olduğunu söylememiştir. Kendimize zaman ayırmak, kendi ihtiyaç ve isteklerimize dönmek; yalnızca kendi iç kaynaklarımızdan yararlanmak, ya da içgüdülerimizle, hayallerimizle yaşamak da normaldir, denmemiştir bize. Hepimizin kendi ayrı dünyamıza ihtiyacımız vardır. Başkalarından ayrı, bir köşeye çekilip kendimizi toplamaya, kendimizle ilişki kurmaya ihtiyacımız vardır. O yalnız köşeye kamu hayatımızın tatlı bir alternatifi olarak ihtiyaç duyarız. Hayatımızın sosyal yönüne ne kadar değer veriyorsak, bu yönüne de o kadar değer vermemiz gerekir. Öyle olursa, yalnızlık duygusu gelip çattığı zaman, sığınabilecek özel bir yerimiz olur.
Sayfa 151·Kitabı okudu
Alıntı
Yalnızlık duygusunun, gerçek anlamda tek başına olmakla hiçbir ilgisi olmadığını hepimiz biliriz. Hattâ aramızda en fazla yalnızlık çekenler, sürekli olarak kalabalık arasında bulunanlardır. Durumumuz ne olursa olsun, çoğumuz şu ya da bu zamanda yalnızlık duygusunu tadarız.
Sayfa 149·Kitabı okudu
Alıntı
En büyük yenilgi, denememektir. Çoğumuz belki de, biraz daha sebat etsek başarabileceğimiz bir noktada vazgeçmişizdir. Nice kereler, tam tüm göstergeler başarısızlığa işaret ettiği zaman, tam her şeyi kaybettiğimize inandığımız zaman, beklediğimiz fırsatın çıktığını görürüz.
Sayfa 148·Kitabı okudu
Alıntı
"Hediyemi pek az insanın kabul etmesi beni şaşırttı. Çoğu benden uzak geçmeye çalışırken, gülümsememden de kurtulmaya çalışıyorlardı. Bir kaçı resmen elimi itti. Bazısı aksi aksi, "Hayır, teşekkür ederim," diye homurdandı, yoluna devam etti. Bir kısmı isteksiz bir hareketle çiçeği aldılar, karşılığında ne isteyeceğimi merak eder gibi durdular. Öğrendiğim şeylerin en hüzünlüsü, insanların 'verme' konusuna karşı kuşku duyması. Almanın kendilerini bir yük altına sokacağından korkuyor gibiler. Bütün papatyalarımı veremedim bile. Geri kalanlar solmuş durumda, evime döndüm. Ne garip bir dünya burası!"
Sayfa 142·Kitabı okudu
Alıntı