Konuştuğumuzda bile her defasında beni istemediğinin farkındaydım. Sanki hayatında bir fazlalık gibiydim,sanki parkta aralarına alınmayan çocuk gibiydim. Yanındaydım ama parkına hiç bir zaman almadın beni. Ben ise kalbi kırık dizi yaralı bir şekilde geri döndüm o sokaklardan ama artık büyüdüm.Hemde kabuk tutan yaralarımı kanata kanata büyüdüm biliyor musun? Sevgisizliğin, ilgisizliğin,değer bilmezliğin bile artık eskisi kadar yakmıyor canımı...👋
''Hayatı idrak etmeye çabalayan özgür ve derin düşünce, saçma dünyevi kaygıları tamamıyla hor görme; işte bu iki şey, insanın daha yükseğini göremeyeceği iki lütuftur.''