Hesse’nin yazım dilini seviyorum. Duyguları hissettirirken aynı zamanda felsefik yaklaşımlarla zihni çalıştırmaya ittiğini düşünüyorum.
Bu kitabında da adından anlaşılacağı üzere Sevgi’yi ele almış. Çeşitli öykülerle sevginin birçok yönüne değiniyor ama hepsinin tek bir ortak noktası var. O da şu ki asıl ‘mutluluk’ sevginin sende olduğu hali.
Genel olarak insanlarda var olan mutluluk=sevilme denkleminin yanılgı olduğunu bize gösteriyor. Mutlu olmak için birilerine ihtiyacımız yok aslında. Herkes bireysel mutluluğuna sevmek ile erişebiliyor. İnsan, her şeyde olduğu gibi sevgide de önce kendini inşa ederek başlamalı…