Kendime
@Notlar
248 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Ölemeyecek kadar canlı ve yaşayamayacak kadar ölüyüz.”
“Günümüzde ölmek insanlara özellikle zor gelir, çünkü hayatı anlamlı bir şekilde bitirmek artık mümkün değildir.”
“Mutluluk, daha yüksek performans vaat eden olumlu duyguların toplamından daha fazla bir şeydir. Optimize etme mantığına uymaz. Hazırda olmamasıdır en önemli niteliği. Bir olumsuzluk barındırır içinde. Gerçek mutluluk ancak kırılmış olarak mümkündür. Mutluluğu şeyleşmekten kurtaran bizzat acıdır. Ona süreklilik kazandırır. Acıdır mutluluğu taşıyan. Acılı mutluluk bir oksimoron değildir. Her yoğunluk acı vericidir. Tutku acı ve mutluluğu bir araya getirir. Derin mutluluğun içinde bir acı ânı vardır. Acı ve mutluluk, Nietzsche'nin deyişiyle "ikiz kardeşlerdir, birlikte büyüyen [...] ya da birlikte — güdük kalan” Acı engellendiğinde mutluluk yavanlaşıp sıkıcı bir rahatlığa dönüşür. Acıya duyarlı olmayan insan derin mutluluğa kapısını kapatmıştır. "in türlerinin bolluğu sonsuz bir kar fırtınası gibi yağar böyle bir insanın üzerine, tıpkı acının en güçlü yıldırımlarının hedefi olduğu gibi. Ancak bu koşul altında, her an her yönüyle acıya en derinlerine kadar açık olmak suretiyle mutluluğun en yüksek türlerine açık olabilir…”
“Aşırı miktarlarda yazılan ağrı kesiciler acıya yol açan toplumsal koşulların üzerini örter. Sadece ve sadece tıp ve eczacılık alanlarına aktarılması acının bir dil, ve sonra bir eleştiri haline gelmesini engeller.”
Muhteşem! Fikir çok iyi, üslup yerinde, işleyiş dozunda. Düşündürüyor fakat yormuyor. Kısa olmasına rağmen dopdolu bir kitap.
Han Byung Chul’un bakış açısını seviyorum. Genel olarak toplumun kabul edilenlerinin dışına çıkıp farklı bir göz sunuyor bize. Bazılarına göre karamsar olan bu bakış bana göre gerçeklik. Bu yüzden daha çok seviyorum kendisini belki de.
Bu kitabında da günümüz toplumuna yönelik bolca eleştiri var. Haz odaklı olan beğeni neslinin yalnızca olumluya yönelik toksik polyannalığını eleştiriyor.
Acının, üzüntünün, kederin kabul edilmediği bu dönemin aslında ne kadar yanlış olduğunu birçok açıdan değerlendirerek gösteriyor bize. Acının insanın gelişmesinde en büyük etken olduğunu fark ettiriyor.
Acıyı kabul ederek kendimizi, insanlığımızı kabul ediyoruz. Zarar göreceğiz diye kaçtığımız acı aslında bizi biz yapan şey.
Kesinlikle tavsiye ediyorum. Farkındalık katarak acıyı benimseyip onunla birlikte kendi en iyimize ulaşabilmemiz için yardımcı olacağını düşünüyorum.
