"Eğer zamanı geri alabilseydim..."
"Ama alamazsın,"diye kestim onu."O yüzden bana zamandan söz etmeDefne.Zaman,elleri soğuktan yanan kimsesizlerin mezarı."
Kısa sessizlik,"Utanıyor musun ?"diye kulağıma fısıldamasıyla son buldu . Ürperdim.Buna bira cevabım yoktu.Bilmesini istemiyordum ama gördüğünü biliyordum.Yavaşça başımı sallarken gözlerimi açıp ona baktım "Bence de utan," dedi aniden."Panter gibiydin ."
Bakışlarım yavaşça Karan'ı buldu."Sen gerçekten kodamansın değil mi ?"
Karan'ın siyah bir çift elması andıran gözlerinde şaşkınlığın hızlı geçişini görür gibi oldum,ardından kaşlarını çattı ve gülmekle gülmemek arasında ikilemde kalmış bir şekilde bana tuhaf tuhaf baktı.
"Neyim ben?"
"Kodaman."
"Kodaman dedi ya."Kafasını iki yana sallayarak alaycı bir şekilde tebessüm etti.