... Baba kısa bir kelimeydi. Tıpkı hissettirdikleri gibi. Kimine evdi, kimine yara. Kimsenin belli etmediği, birbirine teğet geçen acıları vardı. Hayat herkesi başka yerden sınamıyordu aslında. Hayat herkesi aynı yerden, farklı senaryolarla sınıyordu.
Artık kim olduğumu bile bilmiyordum, olduğum kişiden ise tamamen uzaklaştığımın farkındaydım; iyi ya da kötü. Kalbim iki parçaya ayrılmıştı, bir yanım iyiliğin rengini almıştı, bir yanım ise kötülüğün rengindeydi.
Ben hem Koza tarafından öldürülmüştüm hem Yankı tarafından sağır olmuştum.