Herkesin farklı bir telaşesi var şu hayatta. İnsanları izlerken düşünmeden de edemiyordum. Gözümün gördüğü herkes, tüm insanlar aynı coğrafyanın çocuklarıydık. Madem Ahmet amcanın Fatma teyzenin çocuklarıyız hepimiz, o zaman neden birbirimize bin bir türlü oyunlar oynuyorduk?
Hayat, yaşam veya adı her neyse, öyle bir döngü ki ne zaman ne getireceği belli olmuyor. Bugün uğruna öleceğin insana yarın bela okuyabilir, kan kusturabilir.
İnsanları yağmur tanelerine benzetirdim hep, kimileri umutsuz pencere kenarından içeri sızar, kimileri terk edilmiş bir çiçeğe hayat olur, kimileri de karanlık sokaklarda oradan oraya savrulur.