“ bugünlerde öylesine meşgulüm ki yakın arkadaşlarımı bile zor görüyorum,” dedim. Bu yeterince doğruydu ama bahane niteliğindeydi. Benim için önemli biri olsaydı, onda neyi itici bulduğumu anlamak için kendimi zorlar ve bu konuda kendisiyle konuşmanın bir yolunu arardım.
Anneliğin bir sorumluluk ve bir ilişkiden çok, bir meslek olduğu söylencesi özellikle bir felakettir. Bea terapi de sık sık, “Annem dünyaya ve kendine ne kadar iyi bir anne olduğunu gösterebilmek için mutlu bir biçimde gülümseme gereksinimi duyuyordu,” diye yakınmıştı.