Ben böyleyim işte, işe yaramaz ve duyarlıyım, ister iyi olsun ister kötü, soylusundan ya da bayağısından bütün coşkulara olanca varlığımla kaptırabilirim kendimi - ne var ki asla kalıcı bir duygu, asla ruhun özüne nüfus eden, kalıcı bir heyecan duyamam. Bende ne varsa, bir başka şeyi izleyerek varlık kazanır; ruh kendine karşı, yaramaz bir çocukla uğraşırcasına sabırsız; giderek büyüyen ve hep aynı kalan bir sıkıntı var. Her şey ilgimi çeker, ama hiçbir şey beni avucunda tutamaz.
Görünüş çağdaş demokratik düzenin değerleriyle, iç işleyiş geleneksel değerlerle sürdürülüyor. Görünüşte kalan çağdaş değerlerle günlük yaşamda uygulanan geleneksel otoriter kültür değerleri arasındaki bu çatışma Türk toplumunun en ilginç psikososyal olgusunu ortaya koyar. Türk insanı aynı anda her iki dünyaya ait olma çabası içindedir. Ne var ki bu iki dünya temel yapıları bakımından farklı dünya görüşleri üzerine oturur.