Gücü olanlar yakın duruyor, yere bir darı tanesi düşse hemen atlıyor, toz toprağın arasından alıyor ve ellerine gelen her şeyle birlikte ağızlarına atıyorlardı..
Kadınlar ince, kül gibi yüzleriyle yalnız oturuyor, Tanrı'ya yalvarıyorlardı. Ama bunu sessizce ve gözyaşı dökmeden yapıyorlardı. Her yerde sessiz bir acı vardı çünkü insanların ağlayacak gücü bile kalmamıştı...