... O gece balkonda oturmuş şarkı dinliyordum. İnsan şarkı dinlerken kendini, ruhunu duyar. Ruhunn içindeki saklanmışlıkları, yaşanmamışlıkları, belki mutluluğu, heyecanını, ağrısını sızısını, yalnızlığı,geçmişi... Benim yaptığımda buydu. Şarkı bana hatırladıklarımı sorgulatıyordu bir nevi. Bunca zaman ne yaşamış olursak olalım mutluluk geçici bir alev olmalıydıı içimizde. Banada öyle olmuştu. Bir kaç alevden başka bir şey değildi hayatım.♡~
Reklam
Puan vermedi·336 syf.·
32 günde okudu
·2025 9. kitabı
Ömrüm boyunca bir istasyonda bekler gibi bekledim;
bir türlü gelmeyen, aslinda hiçbir zaman da gelmeyecek
olan bir treni beklemekle tükettim zamani. Hayati,
bekleme üzerine inşa etmiştim âdeta fakat ben
beklerken hayat durmadi, akip gitti. Benim trenim
gelmese de insanlar gelip gitmeye, ayağa kalkip
yürümeye ya da degismeye devam etti. Sonra "İnsanların
sürekli gelip giderken ben neden hep bekliyorum, niçin
benim trenim gelmiyor?" diye çok düsündüm. Sorunun cevabi çok basitmis hatta gözümün önünde duruyorm meger: Herkesin gidecegi bir yer varken ben nereye gidecegimi hiç bilmemişimm.