Hayat çoğu zaman böyledir..
Bir şeyi, birini, bir duyguyu, bir bilgiyi öyle uzun zaman beklersiniz ki
karşınıza çıktığı anda apışıp kalırsınız.
Boşluk, boşluk olmaya o kadar alışır ki
kendi kendine kapanmayı beceremez.
...onun yerine kendimi, beni yiyip bitiren o bilmeceyi çözmeye çalışırken bulmuştum.
"Seni hayata bağlayan biri yokken yaşamanın ne anlamı var?"
Hala verecek bir cevabım yoktu.