İnsan birşey bekliyordu, sabahtan akşama kadar bekliyordu ve hiçbir şey olmuyordu. İnsan tekrar tekrar bekliyordu.. hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor, bekliyordu, düşünüyor, düşünüyordu, şakaları ağırmaya başlayana kadar düşünüyordu.
Hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu.
Yanlız. Yanlız..!!
Yapacak hiçbir şey yoktu, duyacak hiç bir şey yoktu, görecek hiçbirşey yoktu, heryerde ve sürekli olarak insanın çevresinde hiçlik, zamandan ve mekandan mutlak anlamda yoksun bir boşluk vardı...
Hayatım boyunca tek bir düşünceye saplanıp kalmış monoman insanların her türü hep dikkatimi çekmiştir, çünkü bir insan kendini sınırladığı ölçüde sonsuzluğa da yaklaşmış demektir..