"Başın sıkıştığında değil, sevdiğini anlayıp mutlu olmayı istediğinde gel ki" der Ece Ayhan. Alan açar, sorgulamaz, yargılamaz, sevgiyle kabullenişi simgeler cümleleriyle. Tapduk Emre de der ki; "Gelene neden geldin, gidene neden gidersin denmez." Sevgiyle gelende bulur yolu, sevgiyle gidende. Yol hep yol üzeridir, varacağımız menzili biz belirleriz. Ve der ki Yunus; "Tevazu ile gelirsen meydan senindir, cevher senden çıkar, maden senindir..." İnceliği var, benliği, bencilliği, egoyu yok etmeyi, yanarak dönüşmeyi, cevheri sevgiyi simgeler. Ve Edip der ki; "Bir gün üzülebilirmisim ne çıkar yani, bir gün ölebilirim de." Zamanın değerini, cesareti anlatır ve geri gelmeyeceğini. Hamlet'te Shakespeare destekler Edip Cansever'i der ki; "Madem bu dünya bile yok olacak bir gün, sevginin bitmesine insan neden üzülsün?" Aslolan nefes aldığımız an ve bir daha yaşayamayacagimiz, bir hayat olduğudur...