Okulda hiç sevilmezdim, ama bu kadar küçümsendiğimi hatırlamıyorum. Küçük görülmeme memurluktaki başarısızlığım, düşüklüğüm, kılıksızlığım vs. sebep olduğunu anlıyordum tabii, çünkü onlara göre bunlar kabiliyetsizliğimin, değersizliğimin yaftasıydı.
Kim olursa olsun, insan daima, her yerde akılla çıkarın buyurduğu gibi değil, canının istediği gibi hareket etmeyi sever; arzularımızın çıkarımıza tamamıyla ters düşmesi de mümkün, hatta bazen zorunludur.
Bugünün insanı pekçok bakımdan barbarlık çağı insanından daha akıllı, daha üstün görüşlü olduğu halde, aklın, bilginin gösterdiği yoldan gitmeye bir türlü alışamamıştır.
İnsanın hak yerini bulsun diye öç aldığı söylenir. Şu halde esaslar da ana sebepler de bulunmuştur. Adalet. Bu durumda her açıdan içi de rahatlarsa, artık tamamıyla sakin, hatta iyi, doğru bir iş yaptığına emin olarak öç alır. Halbuki ben bunda ne adaletle, ne erdemle ilgili yön bulurum. İntikam almaya kalksam bunu sırf kinimden yapacağımı bilirim.