Bu hikâyeyi birinden duydum ve sanırım doğru. Her neyse, oldukca iyi bir hikaye. Hava Kuvvetlerinin pilotları nasıl eğittiğini anlatıyor. Pilot adaylarindan biri yere iyi bir inis yaptığında övülüyor. Kötü iniş yaptığında alay ediliyor. General birinci yaklaşımın saçma, ikincisinin iyi olduğunu gayet iyi biliyor. Elinde, mükemmel inis yapan bir pilot adayını övdüğünüzde bir sonraki inişinin aynı ölçüde iyi olmadiğını gösteren istatistikler var. Oysa kötü iniş yapan adayı azarladığınızda, sonraki inişi çok daha iyi oluyor. Ancak üzerinde düşündüğünüzde, ne yaptığınız o kadar önemli değil; çünkü inişler büyük çoğunlukla vasat olma eğiliminde. Bir pilot adayı olağanüstü bir iniş yaptığında, bir sonraki inişi büyük olasılıkla vasat oluyor. Kötü iniş yapanın ise bir sonraki inişi yine vasat olma egiliminde. Verileri parçalara ayırarak yalnızca iyi inişler ve övgülerin ardından gelen inişlere baktığınızda, resmin yalnızca bir kısmını görüyorsunuz. Sonuç çıkarmadan önce verilerin nasıl seçildiğini değerlendirmeniz gerekiyor.
Reklam
Günümüzde dünyadaki sorunların en büyük nedeni, aptal insanların her şeyden fazlasıyla emin olmaları, zeki olanlarınsa çok fazla kuşku duymasıdır.
Bırakın abartı, çoğunluğun duyguları ve "doğru tutumu göstermeliyim" kaygısı başkalarının sorunu olsun.
Öğrenme1K
Bir çocuğa veya şempanzeye bir şeyler öğretirken katı disiplin uygulamaya kalkışırsanız, öncelikle ögrenmeyi mümkün kılan sınırsız merak ve oyun rahatlığını engellemiş olursunuz ..ögrenme denetlenemez; yapısı itibariyle denetim dışıdır. Öğrenme kendiliğinden gelişir kişisel ve öngörülemez bir tarzda ilerler ve kendi uygun bulduğu zamanda hedefine ulaşır. Öğrenme bir kez tetiklendiğinde, koşullanma tarafından rehin alınmadığı sürece durmayacaktır.
Bir şeye, örneğin bu bir fikir, bir yöntem veya bir nesne olabilir, fazlasıyla aşina olmak bir tuzaktır...Yaratıcılık yeni, farklı bir yorum gerektirir, alışkanlıklardan ve basmakalıp düşüncelerden kopmayı zorunlu kılar.
Reklam