Fazlaca beğenilen, zamanına ışık tutmuş, hem toplumun hem bireyin dönemin zorlukları karşısındaki metanetli tavrını ustalıkla anlatmış bir kitap.
Yazarın güzel bir göndermesini paylaşmak istiyorum. Karakterimiz yaşlıca bir öküzü kesilmek üzereyken satın alır ve ona kendi adını "fugui" ismini koyar. Beraber tarlayı sürerken Fugui kendini yalnız zannetmesin diye başka öküzler varmış gibi seslenir: "Erxi, Youqing, hadi bakalım kaytarmak yok. Jiazen ve Fengxia ne güzel işliyor toprağı, Kugen bile beceriyor bu işi." Kitabın başında duyduğumuz bu hikaye hoşunuza gitsede kitabın sonunda anlıyoruz ki aslında seslendiği isimler kaybettiği karısı, çocukları, torunu... Kendiyle özdeşleştirdiği kendi ismini verdiği öküz değilde bizzat kendisi yalnız hissetmemek için sevdikleri ordaymışcasına bir sesleniş. Naif bir yas tutma biçimi.