"Savaş" diye bağırdı. "Kahretsin bella, savaşmaya devam et."
"Neden?"
Artık Daha fazla.savaşmak istemiyordum. Bu, başımın dönmesinden, soğuktan ya da kol kaslarımın yorulmasından değildi. Artık bitiyor olmasına seviniyordum. Bu karşılaştığım en güzel ölüm şekliydi. Oldukça huzur dolu.
Korku için sebep görmüyordum. Yeryüzünde daha fazla korkmama sebep olacak bir şeyin kaldığını düşünmüyordum. Herşeyi kaybediyor olmanın az sayıda avantajlarından biri de buydu.