Bir gün Efendimiz a.s hazret-i Aişe'nin evine geldiler. Aişe válidemiz Resulullahın nur cemâline bakıp gülümseyince, Efendimiz, "Niçin gülersin ya Aişe?" diye sordular.
Hazret-i Aişe;
"Ya Resulallah, sen gelmeden az önce elimdeki iğne yere düşmüştü. Ne kadar aradimsa da bulamamıştım. Sen içeri girince oda öyle aydınlandın ki, iğneyi rahatlıkla gördüm ve aldım. Onun için gülüyordum." dedi.
Efendimiz ağlamaya başladı.
Bu defâ Aişe válidemiz merak etti.
Ve Efendimize dönüp;
"Siz niçin ağlarsınız yâ Resulallah?" diye sordu. Efendimiz cevâben;
"Mahşeri hatırladım ya Aişe. O gün ümmetimden bâzısı benim cemâlimi göremeycekler. Onların haline üzülüp de ağlıyorum" buyurdular.
Rabbim o gül cemålini görenlerden eylesin cümlemizi.
Âmiin