Kendimi bir uçurumun eşiğinde hissediyorum
Yaşadıklarım, yaşanılanlar beni buraya kadar ittirmiş.
Kötü olan da beni bağlayan hiçbir şey olmamış,
Kimsede bir anlamım olmamış.
Hiç kimsenin hayatına dokunamadım mı gerçekten?
Yaşamla cebelleştim hep,
Oysa birinde tebessüm oluşturmaktı tek gayem.
Ama kendime zalimleşmişim hep,
Ellerim bir bana yabancılaşmış.
Bir kendime uzanamamış yıllarca,
Bir kendi başımı okşayamamışım.
Belki bu yüzden yüreğim hep üşüdü.