Belki de yolun sonudur sevmek
@Olrcc
Ağlasam sesimi duyar mısınız, Mısralarımda; Dokunabilir misiniz, Gözyaşlarıma, ellerinizle?
38 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
kalbimin iç sesi
dokun ne olur kalbime dokun bırakma beni bak iyi değilim sen anla beni gözlerime bak sendeki beni gör lütfen gitme anla beni biliyorum artık sende ben yokum ama ben hâlâ o eski akşamların içinde adını fısıldayan aynı insanım özledim anla beni her şey gelip geçiyor dediler inanmadım çünkü sen geçmedin içimden hiçbir şey senin yokluğun kadar ağır olmadı bak her şey bitti diyorsun ya ben bitişlerin böyle sessiz olacağını bilmiyordum insanın içi bu kadar gürültülüyken dışarısının bu kadar susması haksızlık gibi geliyor bana geceleri uyuyamıyorum çünkü gözlerimi kapattığımda sendeki beni arıyorum hani bir zamanlar bakışlarında yaşayan o ben var ya işte onu özlüyorum seninle gülen seninle inanan seninle tamamlanan o beni şimdi aynaya bakınca eksik görüyorum belki sende artık ben yokum belki çoktan vazgeçtin ama ben vazgeçemedim çünkü bazı insanlar gitse de kalır ya içinin en derin yerinde sen öyle kaldın kalbimin en kırılgan yerinde bir umut gibi bir sızı gibi ne olur bir kez daha gözlerime bak ve de ki her şey sandığım gibi değil de ki hâlâ bir yerlerde mümkünüz çünkü ben hâlâ seni severken yarım kalmış bir cümlenin içinde bekliyorum dön diye değil sadece anla beni diye çünkü insan en çok anlaşılmadığında kaybolur ben kayboldum senin yokluğunda ama hâlâ seni bulduğum yerdeyim kalbimde dokun ne olur kalbime bırakma beni bu kez gerçekten iyi değilim ve senden başka hiçbir şey iyileştirmiyor içimdeki bu sessiz çığlığı
Reklam
Off neden şimdi
Bazen bir isim ekranda belirince kalp yerinden çıkacak gibi olur ya…
Sanki bütün sustukların bir anda konuşmaya başlar, bütün “geçti” sandıkların yeniden kanar. Uzun zamandır yoktu hayatımda, suskunluğu bile alışkanlık olmuştu. Ama aradığını görmek… İçimde sakladığım o çocuğu uyandırdı. Meğer ben hâlâ onu, bıraktığı yerde seviyor muşum.
Sonra öğrendim ki engellemiş.
İnsan birini severken neden aklını kapatır da kalbini sonuna kadar açar?
Neden en çok sevdiğine karşı en savunmasız olur?
Sevgi aptallaştırmaz aslında…
Sevgi, insanı çıplak bırakır. Gururunu indirir, duvarlarını yıkar, “belki”lere inandırır. Sen güçlü olduğunu sanarken bir ses, bir bildirim, bir hatıra seni darmadağın edebilir. Çünkü gerçekten sevmişsindir. Gerçek sevgi, insanı cesur yapar ama aynı zamanda kırılgan.
Canımın yeniden yanması onun gidişinden değil, benim hâlâ içimde taşıdığımdan.
İnsan unutmadığı için değil, içinde yarım kalanları olduğu için sızlar.
Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, bize ne kadar derin hissedebildiğimizi göstermek için gelir.
Şimdi anlıyorum…
O beni engellemiş olabilir ama ben kalbimi engelleyemem.
Ben sevdim. Hem de korkmadan, hesap yapmadan, yarınını düşünmeden.
Kaybeden kim bilmiyorum ama ben sevmiş olmanın utancını değil, ağırlığını taşıyorum.
Ve belki bir gün kalbim biri için yine yerinden çıkacak gibi olacak…
Ama bu kez beni yarım bırakmayan biri için.
Çünkü insan sevince aptallaşmaz;
İnsan sevince gerçek olur.
İçimdeki kendime...
kendime yazıyorum
çünkü başkasına anlatınca eksik kalıyor
çünkü kimse içimdeki o ince sızıyı benim kadar tanımıyor
içim kanıyor bunu kimseye anlatamıyorum
nefes alamıyorum sanki göğsümün ortasında görünmeyen bir ağırlık var
kalbim daralıyor ve ben bunu kimseye belli etmeden yaşamaya çalışıyorum
her şey neden bu