insan bazen en çok kalabalıkların ortasında kaybolur
çünkü kimse yüzüne bakarken kalbine bakmaz
ve sen kalbini saklamaktan yorulursun
en derin yaralar bıçaktan değil suskunluktan olur
çünkü söylenmeyen her cümle içeride bir taş olur
zaman geçtikçe ağırlaşır insanın içine çöker
kimse bilmez ama en güçlü görünenler
geceleri yastığa başını koyduğunda
dünyanın bütün yükünü sırtından indiremeyenlerdir
karanlık sandığın şey belki de
artık eski haline sığamayan ruhundur
çünkü büyüyen her kalp
önce dar gelir kendine
unutma
bir insanın en sessiz hali
en çok bağırdığı andır
ve en yorgun kalp
en çok sevmiş olandır