Sanki içimde bir başkası vardı. Çocukken konuştuğum, benimle yalnız kaldığım anları paylaşan, gittiğim her yere yanımda gelen, sevindiğimi, üzüldüğümü, kimselere söylemediğim kırıklarımı bilen, bana akıl veren, o aslında var olmayan arkadaşım büyümüş, benimle kalmıştı.
Biliyorum, çoğunuz onu tanırsınız. Hepinizin yalnızca size ait sınırlarınızı bilen içinizdeki arkadaşınız… Ama siz büyürken bir gün, belki de farkında bile olmadan, gitmesi gerektiği zamanı bilirmiş gibi sessizce çekilip gitmiştir.
Ne yapayım, bende öyle olmadı…