Sara Olaş
@OrcasSARA
Üniversite
26 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Puan vermedi·330 syf.··
Beğendi
·2020 27. kitabı
·19 günde okudu
·Okunma: 19 Eylül 2020 23:04
Livaneli okumaya başladığımda öğrendim ki her türlü garipliğe hazır olmalıyım . Bu dürtüyle okudum tüm kitapları .
Kardeşimin hikayesinde , Serenad yansıması gördüm . İkisinde de bir hikayenin peşinden giden insanlar mevcuttu ve o insanların yerine kendinizi koyarak , kendi merak güdünüzle sonunu getirdiğiniz bir hikayeydi . Hal böyle olunca karşılaştırma yapmak durumunda kaldım ve Serenad kadar etkileyemediğini söylemeliyim . Bu durum bir kitaptan ne beklediğinizle ilgili olabilir . Şayet kitabı yazmış olsaydım şeklinde başlayan çok cümle kurdum .
Gazeteci kız ve mühendis adam arasındaki çatışma yoğundu , akılda kalıcıydı . Zihnimi başka şeylerin meşgul etmesini isterdim .
Bunların yanında “Ben bir insanım “ mesajı bu kitapta da verilmiş ki asırlar boyunca yaşanılan tüm olaylara (hatta yaşanmadan önce bile ) insan olmak gözüyle baktığımız takdirde sorunların , yargısız infazların, yanlış anlamaların , anlamamaların büyük ölçüde önüne geçilebileceğini umut ediyorum .
Güzel bir temelin üzerine oturtulmuş bir hikayeydi, benim bakış açımdan kaynaklı eksikliklerine rağmen tavsiye edebileceğim bir kitap .
Kuşkusuz muhteşem bir eser . Her dizesi günlerce düşünülmeye layık . Bir şiiri okuduğumda eğer ilk okuyuşumsa kesinlikle aklımda kalmaz , şiirin hissi kalır fakat unuturum dizeleri . Oysa kitabı okuduğumdan beridir aklımdan silinmeyen ve beni uzak kültürlere sanki hep bir yere aitmişim ama hafızam silinmiş de unutamamışım hissi uyandıran dizeler var .
“O en yaşlı gelin
Ocaktaki çorbayla birlikte tütmekteydi”
Bu dizelerdeki yaşanmışlığı düşününce , gerçekliği düşündükçe daha da hayranı oluyorum şiirin , şairin .
Livaneli’nin şimdiye kadar okuduğum kitaplar arasında en az beğendiğim kitap buydu sanırım .
Kitabı okumasanız bile son paragraftan çıkarımlar yaparak anlayabilinecek bir romandı . Haremağası’nın asıl davasının padişahın yakınında olmak olduğu ve Efendi statüsünün korumasında yaşamanın onun kimliği olduğu gerçeğini her devlette , imparatorlukta , cumhuriyet rejiminde gördük aslında .
Kitabın son sayfalarını okumak istemedim sonra derin bir nefes aldım ve bitirdim .
Her zaman hikayeleri , gerçek olan her şeyi tutkuyla sevmeye özen gösteririm , bu hikaye ise her şeyi baştan sona tekrar sorgulamam gerektiğini hatırlattı bana . Mayanın yerinde ben olsaydım ve elimde böylesine kıymetli bir hikaye olsaydı peşine düşer miydim bunu merak ettim . Sıradan bir aşk hikayesi değil bu okuduğumuz , kim bilir niceleri var hikayesini bilmediğimiz insanın düşündükçe kanı çekiliyor .
Elveda Max , elveda Nadia
Nuri Pakdil ile birlikte edebiyatla tanıştım bu yüzden merhumun varlığı ve her kitabı benim için çok mühimdir .
Vefat etmeden önce İzmit kitap fuarında kendisi de vardı gitmek için her şeyi ayarladım fakat anlık bir rehavetle amaaan seneye gider görürüm demiştim . Göremedim ... bir kaç ay sonra vefat etti ve zamanı ertelemenin sillesiyle karşı karşıya kaldım . Bir yıl sonra Rasim Özdenören ile tanışmak nasip oldu ve Nuri Pakdil ile ilgili çok özel bir özellik paylaştı bizlerle.
“Nuri Pakdil bir yazısından sonra ne kadar boşluk bırakırsa o kadar düşünmenizi istiyordur “ işte bunu öğrendikten hemen sonra Batı Notlarını okumaya başladım ve bıraktığı sayfa kadar düşündüm düşündüm .
