16 il əvvəl qış aylarında oxuduğum bu möhtəşəm romanın təkrarı yenə qış aylarına təsadüf etdi.
1950-60-cı illərdə yazılan bu kitabda o dövrün siyası sıxıntılarını, o zaman qadının ailədəki hər cəfaya dözümünü, cahilliyin insanı hətta ölümə apara bildiyini yazıçı o qədər mahirliklə qələmə alıb ki, bunu mən heç bir ifadə ilə çatdıra bilmərəm. Mənim üçün hər əsərdə xüsusilik təşkil edən təbiət təsvirinə ustalıqla yer verilməsi məni xəyallarımda Kürün qırağına, nə vaxtsa qonağı olduğum kəndlərə az aparmadı.
17 yaşımda da, bu gün də hərisliklə oxuyarkən aşiq olduğum obraz Qəmər idi. Nə vaxtsa boyunu sevdiyim, sığal çəkərkən burun pərələrindən, sanki cavab verirmişcəsinə isti nəfəsini əllərimə, üzümə toxunduran, adını bilmədiyim atı yenə xatırlatdı Qəmər at.
