Eternal
@Osahar
"Ayakkabısı lastik. pantolonu yamalı, saçı kör makas ile alınan çocukları sevindirin."
youtu.be/oGPvjTJrMeM
youtu.be/bK-cMOn7fXU
Cahil
Ütopya
Ütopya, 1 Ocak
417 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Biz kadınları hiç sevmedik!
Saçlarını sevdik, hele bir de sarışınsa daha çok sevdik
Ağızlarını sevdik, hele bir de şehvetli ve dolgun ise daha çok sevdik.
Göğüslerini sevdik…
Bacaklarını sevdik, hele bir de sütun gibiyse bayıldık.
Kalçalarını sevdik…
Gerçekten güzel vücutlu ve “çıtırsa” daha çok sevdik…
Yolda, arabada, televizyonda, internette onlara hep “baktık”
Her yerlerine iyice ve dikkatle baktık.
Pek iyi görememiş olacağız ki bir daha baktık.
Bir daha ve bir daha…
Kadınların her yerlerine baktık ama gözlerine ya hiç bakmadık ya da baktığımızda çok geç olmuştu…
Biz kadınlara çok dokunduk! Onlar istese de istemese de dokunduk.
Son yıllarda dini motiflerden güç bulanlarımız oldu.
Eh! Yozlaşan toplum ve geç gelen hatta hiç gelmeyen adalet olunca da 13-14 yaşındaki çocuklara bile dokunmaya başladık! Sapık damgası yemeyi göze alanlar bile şaşırdı çünkü sapık diye haykıran ne kadar azdı!
Kadınlara dokunmada dünya sıralamasında üst yerlere geldik… 2009 itibariyle rakamlar oldukça “umut verici!!! “
% 40 ını sürekli dövdük
%45 ine duygusal şiddet uyguladık (küfür, hakaret, küçük düşürme)
%16 sına zorla sahip olduk (ve olmaya devam ediyoruz)
Tüm bunlara maruz kalan her 3 kadından biri intihara kalkıştı ama biz hiç oralı olmadık (hem bize ne değil mi? Fener ya da Cimbom maç kaybedince çok üzüldük ama kadınlar söz konusu olunca pek oralı olmadık)
% 9 una daha masum birer çocukken bile dokunduk.
Ama onlar hep sustular. Çünkü konuşsalar kimse inanmazdı. “kim bilir neler yaptın ki sana tacizde ya da tecavüzde bulundu amcan ya da komşun” bu da sana ders olsun, türünden tepkiler görecekti.
Reklam
#İzmir'de yaşanan depremin ardından,
hep birlikte izlediğimiz enkaz görüntüleri,
bizleri tedirgin ediyor.
Tedirgin oluyoruz çünkü biliyoruz ki
99 depreminden bu yana neredeyse hiçbir şey değişmedi.
Biliyoruz ki emekçilerin yaşam alanlarında,
özellikle deprem riskinin yüksek olduğu büyükşehirlerde
hiçbir şey değişmedi.
Bizler için durum yıllar geçse de aynıdır.
Biz emekçilere revâ görülen şans eseri yaşamaktır.
Biz korku içinde bir sonraki enkazın altında
ailelerimizin, çocuklarımızın
ve kendimizin bedenlerini görüyoruz..
Birileri için ise, tüm bu enkaz görüntüleri
yeni kentsel dönüşüm projeleridir.
Birileri avuçlarını ovuşturuyor,
üzerimize çöken betonların üzerinden
yeniden yükselecek "lüks" yaşam alanlarını hayal ediyor.
Bunu biliyoruz!
Bizler için durum değişmedi evet
ama birileri için durum yıllardır değişiyor.
Çok iyi biliyoruz ki,
inşaat sektöründe olduğu gibi,
eğitim ve sağlık sistemleri de
insan hayatını güvenle barındırmak,
yetiştirmek ve iyileştirmek amaçlı değil,
tamamen kâr amaçlıdır.
Ve bizler hayatlarımızı,
kâr amacı güderek planlama yapan şirketlerin