“Bir yerden başlamak için beni seçme. Çünkü hiçbir başlangıç için müsait değilim.Zaten insanların yeni başlangıçlar yapabileceğine hiçbir zaman inanmadım. Düşünsene;onca şey yaşıyorsun ve “Pardon;önceki yaşadıklarımın hepsi kötü birer denemeydi;asıl şimdi başlıyorum hayata” diyebilir misin?Gerçekten sana inandırıcı geliyor mu bu? Lanet izlerin tamamen kapandığını gördün mü hiç? Birine sarıldın,öptün,kokusunu ve sesini kendininmiş gibi kabullendin; evinin sokağında gözün kapalı yürüyecek kadar bozuk kaldırım taşlarının yerini bile öğrendin ve bir yerden sonra unuttun geçti öyle mi? Hayır,Hayır!Ben, hiçbir şeyin başlangıcı olamam.Nerede bir enkaz varsa kendimi onun altında kalmış gbi hissediyorum.”
“Şüphesiz,hiç ummadığımız anda kaybettik bazı şeyleri;çok isterken,elimizdeyken veya az kalmışken.. Fakat artık bunların hiçbiri geri gelmeyecek. Gelse dahi eski heyecanından çok uzak olacak belki de.. ve şu an yaşıyor olmamız ya da geçmişin güzel anları en büyük kazancımız. Yeniden başlamak mümkün değil;kendi hayatına devam etmek mümkün bundan sonra. Kabullenmekten başka yol da yok.”
“Buldum” dedim kararlı bir sesle. “Buldum!” Hayatımda ilk defa biri kendimden gitmemem için benden gitmeyi göze almıştı. Durdum yanında. Kahvaltı yapmadık o gün. Dışarı çıktık. Yürüdük sadece. İki kez simit aldık. Çok yürüdük. Evimi bulmuştum.”