Bu sözlere çok kızdım ve bağırdım:
"Hâlâ bir umut söz konusu olamaz! Cayır cayır yanacağız işte!"
Amcam bana baktı ve sakin bir şekilde konuştu:
"Yok. Her an bir umut vardır. İnsan, kalbi çarptıkça umudunu yitirmemeli. Her insan yaşadığı sürece yaşama dört elle sarılmak zorundadır. Bunu unutma!"
Ulan nasıl bir toplum baskısı var üzerimizde, genç yaşımızda göçtüğümüze, sevdiğimize kavuşamadan öldüğümüze yanmıyoruz da hâlâ yakalanacağınız da rezil olacağız diye üzülüyoruz.