Doğamız gereği,kendimizi diğerleriyle kıyaslamaya meyilliyizdir.Mutluluğumuz ve acılarımız da genellikle çevremizdeki nesneler ve insanlardan kaynaklanır.Bu yüzden,hiçbir şey yalnızlıktan daha tehlikeli değildir.Yalnızken,hayal gücümüz devreye girip, bizi kanatlarının üzerine alarak kendimizi herkesten daha aşağıdaymışız gibi hissettirir.
Genellikle yetersizliklerimizi sürekli olarak göz önünde bulundurur,başkalarının bizlerde olmayan niteliklere sahip olduklarını düşünürüz.Bizdeki tüm nitelikleri onlara yükler, sonra da sadece hayal gücümüzde var olan mükemmel ve mutlu insanlar oluştururuz.
Dünya tüm bu saçmalıklarla dönüp duruyor ve insanlar sırf başkalarının fikirlerine olan saygılarından,kendi dileklerini ve isteklerini düşünmeden,paranın,onurun ve diğer gösterişlerin peşinden koşuyorlar.Bu tam bir ahmaklık!
İnsanoğlu çok monoton.Çoğu,zamanının neredeyse tamamını geçimleri için çalışarak geçirir.Ve ellerine kalan kısıtlı özgür zamanda da çok sıkıldıkları için bundan nasıl kurtulacaklarının yolunu arar dururlar.
Eğer köhnemiş insanoğlu -neden böyle olduklarını bir tek Tanrı bilir- ısrarla geçmiş acılarını hatırlamayacak olsa ve o anki sükunete kendini bıraksa,o zaman çok daha az acı çekerdi.