Gulay
@Panna
Baku
15 Temmuz
89 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Öncəliklə kitabı bəyəndim. Həqiqətən deyildiyi qədər var. Möhtəşəm fikirlərlə doludu. Toxunduğu nüansların hamısı çox önəmli və düppədüz idi. Müəllimlər, qanun işçiləri, məmurlar, valideynlər, gənclər, ən əsası da təhsil haqqında yazdıqları danılmazdı və istənilən dövrə xitab etməsi əslində üzücüdü. Bu dövrdə ölkələrin çoxunun hələ də belə problemləri olmağı əslində nə qədər irəliləsək də geri qaldığımızı, nələri jəll etsək də çox şeyi həll edə bilmədiyimizi göstərir. İşini sevməyən müəllimlər, qanuna tabe olmayan qanunçular, rüşvətxor məmurlar, övladına qayğı göstərməyən valideynlər və cahillər hələ də bir dünya dolusu var. Atatürkün bu kitabı niyə bütün məktəblərdə oxutdurduğu məlum məsələdi. Bir dövlətin əslində hansı təməllər üstündə qurulmalı olduğnun reseotidir bu kitab. Bizdə də məktəblərdə məcburi vəsait kimi oxudulsa möhtəşəm olardı. Yazdıqları hər şey doğru olsa da, yazı forması ortalardan başlayaraq məni yordu. Hər şeyi çox təkrarlayırdı. Biraz yordu nə yalan deyim. Sıxıldığım hissələr oldu. Kilsə hissəsi məsələn. İdeyanı çatdırmaq üçün bu qədər uzatmağa ehtiyac yox idi. Məncə. Amma bilmirəm bəlkə də kitabdakı Luka Makdonaldın dediyi kimi ağrıyan yerə məlhəm bir neçə dəfə sürtülməlidi. Ona görə Petrov da belə yazıb. Amma həqiqətən də siyasi, mənəvi dəyəri yüksək bir kitabdı.
4/5️
Axır ki, mən də oxudum. Məşhur klassikanı. Oxuyanların böyük əksəriytətinin bəyəndiyi o Jack London əsərini. Ama nəsə alınmadı. Nəsə bəyənə bilmədim heç cürə. Bilmirəm bəlkə də yanlış zamanda oxumuşam. Başları sıxıcı gəlirdi. Yarıdan sonra daha maraqlı gəldi. Martinin yolu təbii ki, məndə də müəyyən təəssüratlar buraxdı. Ama hamıda olan güclü təəssüratlar yox. Sonun təsirli idi. Martinin necə dəyişməyi çox yaxşı təsvir olunmuşdu. Yaşadığı hisslər və düşüncələri çox yaxşı keçirilmişdi oxucuya. Yəni Martinin ruh halını çox yaxşı anlamaq, xəyalında canlandırmaq olurdu. Ama gələcəkdə yenidən oxumaq istərəm. Bəlkə fikrim dəyişə. Həqiqətən də doğru zamanda oxumadığımı düşünürəm. Gözləntilərim çox böyük idi. Qoy bu da belə olsun. 2024ün bitirdiyim ilk kitabı.
I was expecting it to be funny, but it made me cry like a baby.
It has been so long that a book has made me that emotional. I was thinking that this book would be funny, adventurous journey with full of laughs. No, it is not.
The main idea is built on the cafe transferring people in time. As you can imagine, people are coming to the cafe to travel in time to see someone they love or something else. The annoying thing is that what you do in past does not change present at all. But you will see at the end that what makes this time travels meaningful is this rule. In a nutshell, this book tells the story of four people traveling in time. Four different sadness, hope, regret, and happiness are presented to us. You know there is a kind of stories that is naive, plain but emotionally so powerful that touch the very deep of your heart. Especially the last two chapters; The sisters and The mother and child were this kind of. It has been almost 4 years that I burst into tears in a book and cried loudly. I felt the book. I do not know; maybe it does not have same effect on everyone who reads this book. But it became a book that I can't forget the feelings it created on me. So I suggest this book to everybody who wants to read a real but a little bit magical world with full of emotions. I hope you will feel the same atmosphere I did. I warn you that do not expect something very extraordinary. Just be ready to cry)
Bu dəfə Vatikanadı səyahətimiz
Mənim sevimli yazıçım Dan Brown’dan oxuduğum dördüncü əsər oldu.
İlk öncə onu demək istəyirəm ki, nəşrin orfoqrafiya səhvləri çox idi. Bir də tərcümədə də problemlər var idi. Məsələn, yadımda
Orhan Pamuk 'la ilk tanışlığım bu kitabla oldu. Əsəri sevmədim deyə bimərəm. Xoşuma gəldi. Bəzir rəylərdə kitabın şişirdildiyi haqqında oxudum. Lakin məncə kifayət qədər uğurlu kitabdır. Yazıçı bu