Yalnızlık bir çiçek açar,
Gecenin koynunda, sessizce.
Ay ışığında büyür, serpilir,
Gözlerde parlayan bir damla yaş gibi.
Hüzünle yoğrulmuş toprakta,
Umutsuzluğun gölgesinde.
Rüzgarla dans ederken,
Bir umut taşır dalında.
Her sabah güneşle uyanır,
Yeni bir günle umutlanır.
Ve yine geceye kavuşur,
Yalnızlık çiçeği, yalnızca yaşar.