Panik atakların hep fiziksel, somut bir şey olduğunu sanırdım.Gürültülü ve duvarlara çarpmaya benzeyen bir hal. Oysa tam tersiymiş: Derli toplu bir dinginlik. Gece denizde yüzerken bir petrol tabakasının ortasında kalmak gibi. Kıpırtısız, yoğun, sessiz bir karanlıkta asılı durmak gibi. Ataklarım o bahar sıklaştı, çünkü çocuk kanıyordu.